تنها ترینم من تنهام نزار منو

گضنفر جان سلام ! ما اينجا حالمام خوب است .

اميدوارم تو هم آنجا حالت خوب باشد . اين نامه را من ميگويم و

جعفر خان کفاش برايد مينويسد. بهش گفتم که اين

گضنفر ما تا کلاس سوم بيشتر نرفته و نميتواند تند تند بخواند ،

‌ آروم آروم بنويس که پسرم نامه را راحت بخواند و عقب نماند .

وقتي تو رفتي ما هم از آن خانه اسباب کشي کرديم .

پدرت توي صفحه حوادث خوانده بود که بيشتر اتفاقا توي ۲۰ کيلومتري

خانه ما اتفاق ميافته . ما هم ۲۰ کيلومتر اينورتر اسباب کشي کرديم .

اينجوري ديگر لازم نيست که پدرت هر روز بيخودي پول روزنامه بدهد .

آدرس جديد هم نداريم.. خواستي نامه بفرستي

به همان آدرس قبلي بفرست. پدرت شماره پلاک خانه قبلي

را آورده و اينجا نصب کرده که دوستان و فاميل اگه خواستن

بيان اينجا به همون آدرس گبلي بيان .

آب و هواي اينجا خيلي خوب نيست. همين هفته پيش دو بار بارون اومد .

اوليش ۲ روز طول کشيد ،‌دوميش ۲ روز . ولي اين هفته

دوميش بيشتر از اوليش طول کشيد . گضنفر جان ،‌آن کت شلوار

نارنجيه که خواسته بودي را مجبور شدم جدا جدا برايت پست کنم .

آن دکمه فلزي ها پاکت را سنگين ميکرد .

ولي نگران نباش دکمه ها را جدا کردم و جداگانه توي

کارتن مقوايي برايت فرستادم .

پدرت هم که کارش را عوض کرده. ميگه هر روز ۲۰۰۰نفر آدم

زير دستش هستن. از کارش راضيه الحمدالله. هر روز صبح ميره

سر کار تو بهشت زهرا،‌ چمنهاي اونجا رو کوتاه ميکنه

و شب مياد خونه. ببخشيد معطل شدي. جعفر جان کفاش رفته بود

دستشويي حالا برگشت .

ديروز خواهرت فاطي را بردم کلاس شنا. گفتن که فقط

اجازه دارن مايو يه تيکه بپوشن. اين دختره هم که فقط يه مايو

بيشتر نداره،‌اون هم دوتيکه است.. بهش گفتم ننه من

که عقلم به جايي قد نميده. خودت تصميم بگير که

کدوم تيکه رو نپوشي .اون يکي خواهرت هم امروز صبح فارغ شد.

هنوز نميدونم بچه اش دختره يا پسره . فهميدم بهت خبر

ميدم که بدوني بالاخره به سلامتي عمو شدي يا دايي .

راستي حسن آقا هم مرد! مرحوم پدرش وصيت کرده بود

که بدنش را به آب دريا بندازن. حسن آقا هم طفلکي وقتي داشت

زير دريا براي مرحوم پدرش قبرميکند نفس کم آورد و مرد!‌شرمنده.

همين ديگه … خبر جديدي نيست .

قربانت .. مادرت .

راستي : ‌گضنفر جان خواستم برات يه خرده پول پست کنم ،

‌ولي وقتي يادم افتاد که ديگه خيلي دير شده بود

و اين نامه را برايت پست کرده بودم .

مردی با اسب و سگش در جاده‌ای راه می‌رفتند. هنگام عبور از كنار درخت عظیمی، صاعقه‌ای فرود آمد و آنها را كشت. اما مرد نفهمید كه دیگر این دنیا را ترك كرده است و همچنان با دو جانورش پیش رفت. گاهی مدت‌ها طول می‌كشد تا مرده‌ها به شرایط جدید خودشان پی ببرند.
پیاده‌روی درازی بود، تپه بلندی بود، آفتاب تندی بود، عرق می‌ریختند و به شدت تشنه بودند. در یك پیچ جاده دروازه تمام مرمری عظیمی دیدند كه به میدانی با سنگفرش طلا باز می‌شد و در وسط آن چشمه‌ای بود كه آب زلالی از آن جاری بود. رهگذر رو به مرد دروازه‌بان كرد: «روز به خیر، اینجا كجاست كه اینقدر قشنگ است؟»
دروازه‌بان: «روز به خیر، اینجا بهشت است.»
- «چه خوب كه به بهشت رسیدیم، خیلی تشنه‌ایم.»
دروازه‌بان به چشمه اشاره كرد و گفت: «می‌توانید وارد شوید و هر چه قدر دلتان می‌خواهد بنوشید.»
- اسب و سگم هم تشنه‌اند.
نگهبان: واقعأ متأسفم. ورود حیوانات به بهشت ممنوع است.

مرد خیلی ناامید شد؛ چون خیلی تشنه بود، اما حاضر نبود تنهایی آب بنوشد. از نگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد. پس از اینكه مدت درازی از تپه بالا رفتند، به مزرعه‌ای رسیدند. راه ورود به این مزرعه، دروازه‌ای قدیمی بود كه به یك جاده خاكی با درختانی در دو طرفش باز می‌شد. مردی در زیر سایه درخت‌ها دراز كشیده بود و صورتش را با كلاهی پوشانده بود، احتمالأ خوابیده بود.
مسافر گفت: روز به خیر
مرد با سرش جواب داد.
- ما خیلی تشنه‌ایم، من، اسبم و سگم.
مرد به جایی اشاره كرد و گفت: میان آن سنگ‌ها چشمه‌ای است. هرقدر كه می‌خواهید بنوشید.
مرد، اسب و سگ، به كنار چشمه رفتند و تشنگی‌شان را فرو نشاندند.

مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتید، می‌توانید برگردید.
مسافر پرسید: فقط می‌خواهم بدانم نام اینجا چیست؟
- بهشت
- بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمری هم گفت آنجا بهشت است!
- آنجا بهشت نیست، دوزخ است.
مسافر حیران ماند: باید جلوی دیگران را بگیرید تا از نام شما استفاده نكنند! این اطلاعات غلط باعث سردرگمی زیادی می‌شود!
- كاملأ برعكس؛ در حقیقت لطف بزرگی به ما می‌كنند. چون تمام آنهایی كه حاضرند بهترین دوستانشان را ترك كنند، همانجا می‌مانند...

تنها ترینم من تنهام نزار منو

كمك به نويسندگان

نامه ی مادر غضنفر به غضنفر !

امتحان آیین نامه راهنمایی رانندگی - طنز

مادر زن

راه بهشت

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها